واگاه نیستی که یکی افعی

کرده دو دست و بازوی خود چنبر

ایدون گمان بری که گرفته ستی

دربر به مهر، خوب یکی دلبر

داری گرفته تنگ و خوش اندر بر

گر خویشتن کشی ز جهان، ورنی

بر تو به کینه او بکشد خنجر