تا نیک بود به حشرت اختر

منداز بخیره نازموده

زی باز چو کودکان کبوتر

پرهیز کن اختیار و حکمت

اندر سفری بساز توشه

یاران تو رفته اند بی مر

بی زاد مشو برون و مفلس