اندر سفری بساز توشه

زی باز چو کودکان کبوتر

پرهیز کن اختیار و حکمت

تا نیک بود به حشرت اختر

یاران تو رفته اند بی مر

بی زاد مشو برون و مفلس

زین خیمه بی در مدور