چیست کجا ماندیی، نژند و شکم خوار؟

چاکر خویشت که کرد جز گلوی تو؟

اینت والله بزرگ و زشت یکی عار!

گر تو بدانستیئی که فضل تو بر خر

فضل تو بر گاو و خر به عقل و سخن بود

عقل و سخن نیست جز که هدیه جبار

عقل و سخن مر تو را به کار کی آید