فضل تو بر گاو و خر به عقل و سخن بود

اینت والله بزرگ و زشت یکی عار!

گر تو بدانستیئی که فضل تو بر خر

چیست کجا ماندیی، نژند و شکم خوار؟

عقل و سخن نیست جز که هدیه جبار

عقل و سخن مر تو را به کار کی آید

چون تو به می مست کرده ای دل هشیار؟