سوی بلا گرت عافیت دهد این بار

چونت بخواهند باز عاریتی جان

از دلت آنگه دهی به معصیت اقرار

تو بسگالی که نیز باز نگردی

وانگه چون به شدی، زمنظر توبه

باز درافتی به چاه جهل نگونسار

عذر طرازی که «میر توبه م بشکست»