با تو نه دین و نه قول ماند و نه کردار؟

میر چه گوئی که بر تو بر در مزگت،

ای شده گم ره، به دوخته است به مسمار؟

چون که بدان یک قدح که داد تو را میر

بلکه تو را دل به سوی عصیان مانده است

چون سوی طباخ چشم مردم ناهار

نیک نبودی تو خود، کنون چه حدیث است