زمن جمله زین اند دل پر زحیر

گر از تو چو از من نفورست خلق

تو را به، مکن هیچ بانگ و نفیر

دلم پر ز درد است، جهال خلق

اگر عامه بد گویدم زان چه باک؟

رها کرده ام پیش موشان پنیر

نجنبد زجای،ای پسر،چون درخت