اگر عامه بد گویدم زان چه باک؟

تو را به، مکن هیچ بانگ و نفیر

دلم پر ز درد است، جهال خلق

زمن جمله زین اند دل پر زحیر

رها کرده ام پیش موشان پنیر

نجنبد زجای،ای پسر،چون درخت

به باد سحرگاه کوه ثبیر