گه گه به سخن نیز حق مهمان بگزار

خوار است خور شهریت از تن سوی مهمانت

شهریت علف خوار است مهمانت سخن خوار

حق تن شهری به علف چند گزاری

زشت است که صد سال دو تن پیش تو باشد

هموار یکی سیر و یکی گرسنه زار

جان تو برهنه است و تنت زیر خز و بز