زنگ دارد دل بد دین، من ازان ترسم،

خفته بگذار و مکن بیهده بیدارش

سخن از مردم دین دار شنو، وان را

که ندارد دین، منگر سوی دینارش

که بیالاید زو دلت به زنگارش

نه مکان است سخن را سر بی مغزش

نه مقر است خرد را دل چون قارش