چه شوی غره به راهش چو همی بینی

او ز گفتار تو، همچون تو ز گفتارش

خویشتن رنجه مکن نیز چو می دانی

که نخواهندت پرسید ز کردارش

که همی غره کند گنبد دوارش؟

رنجه و افگار شوی زو که چو خار است او

خارت افگار کند چون کنی افگارش