خود نگیریش و، بمانی تو گرفتارش

رنجه و افگار شوی زو که چو خار است او

خارت افگار کند چون کنی افگارش

به حذر باش، نباید که چو می کوشی

نیک بنگر که کجا می بردت گیتی

چون همی تازی بر مرکب رهوارش

از تو هموار همی دزدد عمرت را