چون چادر گازر نگر آن برد یمانیش

کهسار که چون رزمه بزاز بد اکنون

گر بنگری از کلبه نداف ندانیش

چون زر مزور نگر آن لعل بدخشیش

بس باد جهد سرد ز که لاجرم اکنون

چون پیر که یاد آیدش از روز جوانیش

خورشید بپوشید ز غم پیرهن خز