کز خلق چو یزدان نشناسد کس ثانیش؟

در صدر خردمندان بی فضل نه خوب است

چون رشته لولو که بود سنگ میانیش

چون راه نجوئی سوی آن بار خدائی

صد بنده مطواع فزون است به درگاه

از قیصری و سندی و بغدادی و خانیش

مستنصر بالله که او فضل خدای است