چون راه نجوئی سوی آن بار خدائی

کز بهر طمع سست شود سخت کمانیش

در صدر خردمندان بی فضل نه خوب است

چون رشته لولو که بود سنگ میانیش

کز خلق چو یزدان نشناسد کس ثانیش؟

صد بنده مطواع فزون است به درگاه

از قیصری و سندی و بغدادی و خانیش