بر روی بی خرد نبود شرم و آب

جز شر و شور از شب آبستنش

ایمن مشو زکینه او ای پسر

هرچند شادمان بود و خوش منش

پرهیز کن مگرد به پیرامنش

از تن به تیغ تیز جدا کرده به

آن سر که باک نیستش از سرزنش