از تن به تیغ تیز جدا کرده به

هرچند شادمان بود و خوش منش

بر روی بی خرد نبود شرم و آب

پرهیز کن مگرد به پیرامنش

آن سر که باک نیستش از سرزنش

چون مرد شوربخت شد و روز کور

خشکی و درد سر کند از روغنش