خاموش تو که گوش خرد کر کرد

از بهر حرب دامن پیراهنش

جز صبر هیچ حیله ندانم تو را

با مکر دیو و با سپه کودنش

بر زیر و بم حنجره مذنش

هرچند بی شمار مر او را فن است

خوار است سوی مرد ممیز فنش