خوار است سوی مرد ممیز فنش

خاموش تو که گوش خرد کر کرد

بر زیر و بم حنجره مذنش

هرچند بی شمار مر او را فن است

هرک اعتماد کرد بر این بی وفا

از بیخ و بار برکند این ریمنش