کسی را که رود و می انده گسارد

نه آید به کارم نه آیم به کارش

نبیند زمن لاجرم جز که خواری

نه دنیا نه فرزند زنهار خوارش

بود شعر من هرگز انده گسارش؟

تو،ای بی خرد، گر خود از جهل مستی

چه بایدت پس خمر و رنج خمارش؟