گه منظر و کاخ ملکی را کند اطلال

پر تو و بال تو جوانی و جمال است

وین باز نخواهد بجز این پر و جز این بال

گه منظر و قد صنمی را شکند پست

احوال دگر گردد ازو بر من و بر تو

هموار و، نخواهد شدن او را دگر احوال

پرهیز که زو پیری غل است و مر او را