همچون ز کلنگ بی گنه طغرل

کان هر دو فریشته به فعل خویش

آویخته مانده اند در بابل

از بی گنهان به دل مکش کینه

اندر دل خویش سوی من بنگر

هرکس سوی خویشتن بود مقبل

غل است مرا به دل درون از تو