اندر دل خویش سوی من بنگر

آویخته مانده اند در بابل

از بی گنهان به دل مکش کینه

همچون ز کلنگ بی گنه طغرل

هرکس سوی خویشتن بود مقبل

غل است مرا به دل درون از تو

گر هست تو را ز من به دل در غل