وز سر و رویم فلک به آب شب و روز

سخت کجا گردد از هلیله کابل؟

قدم چون تیر بود چفته کمان کرد

تیر مرا تیر و دی به رنج و تحامل

پاک فرو شست بوی و گونه سنبل

ای متغافل به کار خویش نگه کن

چند گذاری جهان چنین به تغافل؟