گفتم او را «بگو که چون رستی

پای کردم برون ز حد گلیم

مر مرا در میان قافله بود

دوستی مخلص و عزیز و کریم

زین سفر کردن به رنج و به بیم

تا ز تو باز مانده ام جاوید

فکرتم را ندامت است ندیم