منشین بر اسپ غدر و طمع را مده لگام

گر شرمت است از آنکه پس ناکسی روی

پرهیز کن ز ناکس و با او مکش زمام

شهوت فرو نشان و به کنجی فرو نشین

در نامه طمع ننوشته است دست دهر

ز اول مگر که ذل و سرانجام وای مام

ای بی وفا زمانه مرا با تو کار نیست