ز اول مگر که ذل و سرانجام وای مام

شهوت فرو نشان و به کنجی فرو نشین

منشین بر اسپ غدر و طمع را مده لگام

در نامه طمع ننوشته است دست دهر

ای بی وفا زمانه مرا با تو کار نیست

زیرا که کارهای تو دام است، دام، دام

بی باک و بدخوی که ندانی به گاه خشم