ز علم بهره ما گندم است و بهر تو کاه

همی به ما برسانند کاهل اسراریم

به غار سنگین در نه، به غار دین اندر

رسول را، ز دل پاک صاحب الغاریم

گمان مبر که چو تو ماستور و که خواریم

به خمر دین چو تو خر، مست گشته ای شاید

که خویشتن بکشیم از تو ما که هشیاریم