ایدون سپید سار در این آسیا شدم

وقت خزان به بار رزان شد دلم خراب

وقت بهار شاد به آب و گیا شدم

وین آسیا دوان و درو من نشسته پست

پنداشتم که دهر چراگاه من شده است

تا خود ستوروار مر او را چرا شدم

گر جور کرد، باز دگر باره سوی او