یک چندگاه داشت مرا زیر بند خویش

تا خود ستوروار مر او را چرا شدم

گر جور کرد، باز دگر باره سوی او

میخواره وار از پس هیهایها شدم

گه خوب حال و باز گهی بی نوا شدم

وز رنج روزگار چو جانم ستوه گشت

یک چند با ثنا به در پادشا شدم