چون روم نیز چو از رفته پشیمانم؟

خنده از بی خردان خیزد، چون خندم

چون خرد سخت گرفته است گریبانم؟

نروم نیز به کام تن بی دانش

تازه رویم به مثل لاله نعمان بود

کاه پوسیده شد آن لاله نعمانم

گر به باد تو کنم خرمن خود را باد