گه چنین گه نه چنین، این سخن مست است

گر درست است که من بنده رحمانم

حق نشناسم هرگز دو مخالف را

این قدر دانم ایرا که نه حیرانم

چشم دارم که نخوانی سوی مستانم

هرکه م او از پس تقلید همی خواند

نتوانم سپسش رفتن، نتوانم