که در این درد نه من باز پسینم نه نوم

من چو نادانان بر درد جوانی ننوم

پیری، ای خواجه، یکی خانه تنگ است که من

در او را نه همی یابم هر سو که شوم

بل یکی چادر شوم است که تا بافتمش