بل یکی چادر شوم است که تا بافتمش

که در این درد نه من باز پسینم نه نوم

پیری، ای خواجه، یکی خانه تنگ است که من

در او را نه همی یابم هر سو که شوم

نه همی دوست پذیرد ز منش نه عدوم

گر بر آرندم از این چاه چه باک است که من

شست و دو سال برآمد که در این ژرف گوم