نرم بیاغشته زیر شیر بیانم

هیچ شبان بی عصا و کاسه نباشد

کاسه من دفتر و عصاست لسانم

نان شریعت خوری چو پیش من آئی

ای بسوی خویش کرده صورت من زشت

من نه چنانم که می برند گمانم

آینه ام من، اگر تو زشتی زشتم