ای بسوی خویش کرده صورت من زشت

کاسه من دفتر و عصاست لسانم

نان شریعت خوری چو پیش من آئی

نرم بیاغشته زیر شیر بیانم

من نه چنانم که می برند گمانم

آینه ام من، اگر تو زشتی زشتم

ور تو نکوئی نکوست صورت و سانم