دهر گردن کی به دست تو دهد

وانگهی گستاخ وار اندر خرام

چون برآهختی زتن شرم، ای پسر،

یافتی دیبا و اسپ و اوستام

چون تو او را چاکری کردی مدام؟

ور سلامت را نمی داد او علیک

پیشت آید بی تکلف به سلام؟