ور بریدستی چو من زیشان طمع

چون تو او را چاکری کردی مدام؟

ور سلامت را نمی داد او علیک

پیشت آید بی تکلف به سلام؟

همچو من بنشین و بگسل زین لئام

در تنوری خفته با عقل شریف

به که با جاهل خسیس اندر خیام