همچو من بنشین و بگسل زین لئام

ور سلامت را نمی داد او علیک

پیشت آید بی تکلف به سلام؟

ور بریدستی چو من زیشان طمع

در تنوری خفته با عقل شریف

به که با جاهل خسیس اندر خیام

پند حجت را به دانش دار بند