چون بخوانم ز قران قصه اصحاب رقیم

چون به گوش آیدت از بربطی آن راهک نو

روی پژمرده ت چو گل شود و طبع کریم

باز پرچین شودت روی و بخندی به فسوس

ای ستمگار و بخیره زده بر پای تبر

آنگه آگاه شوی چون بخوری درد ستیم

سپس دیو به بی راه چنین چند روی؟