ای ستمگار و بخیره زده بر پای تبر

روی پژمرده ت چو گل شود و طبع کریم

باز پرچین شودت روی و بخندی به فسوس

چون بخوانم ز قران قصه اصحاب رقیم

آنگه آگاه شوی چون بخوری درد ستیم

سپس دیو به بی راه چنین چند روی؟

جز که بی راه ندانی نرود دیو رجیم؟