نور و شادی و بهی نیست در این معدن

دل بخیره چه کنی تنگ چو آگاهی

که جهان سایه ابر است و شب آبستن؟

این جهان معدن رنج و غم و تاریکی است

معدن نور بر این گنبد پیروزه است

که چو باغی است پر از لاله و پر سوسن

گر به شب بنگری اندر فلک و عالم