گر به شب بنگری اندر فلک و عالم

نور و شادی و بهی نیست در این معدن

معدن نور بر این گنبد پیروزه است

که چو باغی است پر از لاله و پر سوسن

بر سرت گلشن بینی و تو در گلخن

تو مر این گلخن بی رونق تاری را

جز که از جهل نینگاشته ای گلشن