جانت را بهتر ازین هست یکی مسکن

تو مر این گلخن بی رونق تاری را

جز که از جهل نینگاشته ای گلشن

مسکن شخص توست این فلک ای مسکین

اندر این جای سپنجی چه نهادی دل؟

آب کوبی همی، ای بیهده، در هاون

که ت بگفته است که اندیشه مدار از جان