اندر این جای سپنجی چه نهادی دل؟

جز که از جهل نینگاشته ای گلشن

مسکن شخص توست این فلک ای مسکین

جانت را بهتر ازین هست یکی مسکن

آب کوبی همی، ای بیهده، در هاون

که ت بگفته است که اندیشه مدار از جان

هرچه یابی همه بر تنت همی برتن؟