گر تو نه دیوی به همه عمر خویش

سخره گرفته است تو را این جهان

از پس خویشت بدواند همی

گه سوی نوروز و گهی زی خزان

از پس این دیو چرائی دوان؟

پیش تو در می رود او کینه ور

تو زپس او چه دوی شادمان؟