علم جوی و طاعت آور تا به جان

بر سر گنج کم آزاری نشین

خوی نیکو را حصار خویش گیر

وز قناعت بر درش زن زوفرین

زین تن لاغر برون آئی سمین

نازنین جان را کن، ای نادان، به علم

تن چه باشد گر نباشد نازنین؟