باز چون نادانش پوشد چو گلیمی پر درن

گر به دل بینا شده ستی راه دینی پیش توست

گاه از این سو گاه از آن سو چونت باید تاختن؟

دین یکی جامه است چون داناش پوشد پاک و نو

چون که بینا شد به بوی جامه یوسف پدرش

زان سپس که ش چشم نابینا ببود از بس محن؟

وز چه ماندی تو به هر دو چشم نابینا کنون