نثار میر عدلی های چون زهره بری رخشان

شبانگه بس گران باشی بخسپی بی نماز آنگه

چو صعوه مر صبوحی را سبک باشی سحرگاهان

زکات مال جز قلب و سرب ندهی به درویشان

زچشمت خواب بگریزد چو گوشت زی رباب آید

به خواب اندر شوی آنگه که برخواند کسی فرقان

به موذن بس به دشواری دهی هر سال صاع سر